Odzyskuję zbawienny dystans i szerszy ogląd sytuacji. Nie sposób przecenić wartość odległości. Wierzę w prawa optyki i uporządkowaną przyczynowość, dopóki nie zaczynam wyznawać kubistycznego braku perspektywy i teorii chaosu. Perspektywa jest silnie skorelowana z brakiem perspektyw, a jej brak wręcz przeciwnie - otwiera wszystkie drogi. I wszystkie przepaści. I wszystkie zapadnie. Otwiera obraz na pokój artysty a tam się kończą wyobrażenia i miraże. Zaczyna się czas, małostkowość i spieranie z dywanu śladów krwi.
Powtórz w mniej żenujący sposób:
Ponownie nakręcam czas.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)

2 komentarze:
to już tak śmieszne, tak smutne, to pseudo tożsame kopiuj wklej od Ciebie do mnie.
tak, śmieszne.
ta forma bez treści, skorupa ze słów słów, z zawieruszonych pseudonaukowych pojęć
A.
Prześlij komentarz